Nawrócenie Św. Pawła Apostoła

Szaweł urodził się w Tarsie (obecnie Turcja) pomiędzy 5 a 10 rokiem po Chrystusie. Pochodził z żydowskiej rodziny wiernie zachowującej tradycję. Rodzice jego, prawdopodobnie byli niewolnikami, którzy zostali wyzwoleni i Paweł odziedziczył po nich obywatelstwo rzymskie. Uczył się tkania płótna namiotowego. Przybył do Jerozolimy, aby studiować Torę i był tutaj uczniem Gamaliela (Dz 22, 3). Wielka gorliwość w strzeżeniu tradycji religijnej sprawiła, że mając około 25 lat stał się zdecydowanym przeciwnikiem i prześladowcą Kościoła. Uczestniczył jako świadek w kamienowaniu św. Szczepana. Około 35 roku z własnej woli udał się z listami polecającymi do Damaszku (Dz 9, 1n; Ga 1, 15-16), aby tam ścigać chrześcijan. Jak podają Dzieje Apostolskie, u bram miasta "olśniła go nagle światłość z nieba. A gdy upadł na ziemię, usłyszał głos: «Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz?» - «Kto jesteś, Panie?» - powiedział. A On: «Jestem Jezus, którego ty prześladujesz. Wstań i wejdź do miasta, tam ci powiedzą, co masz czynić» (Dz 9, 3-6). Wzrok odzyskał po nałożeniu rąk przez Ananiasza, chrześcijanina mieszkającego w Damaszku (świętego wspominanego tego samego dnia), od niego też otrzymał chrzest i przyjął imie Paweł. Święto Nawrócenia Świętego Pawła Apostoła obchodzono już w VI wieku.
W ikonografii św. Paweł przedstawiany jest w długiej tunice i płaszczu. Jego atrybutami są: baranek, koń, kość słoniowa, miecz.